Vreugdedansje

Geplaatst door Jos op 19/05/2016

Afgelopen dinsdag morgen was het zo ver, wij richting kliniek voor de leukste scan die ik ondertussen ken, de CT-Thorax. Ik heb deze eerder al eens beschreven als uitermate aangenaam.

Na inschrijving neem je plaats in de wachtzaal waar een verpleegster je een één liter water met contrastvloeistof brengt, hiervan mag je om de tien minuten een bekertje drinken maar na het tweede bekertje moet je verplicht even het toilet opzoeken waarna er nog drie bekertjes volgen, de blaas moet gevuld zijn voor de scan.

In mijn geval heb ik een half uur langer moeten wachten dan voorzien door allerlei problemen met voorgaande patiënten. Na een halfuur vertraging was het dan zover en mocht ik me omkleden, alles uit behalve kousen en operatieschort aan (je kent die schortjes wel, vooraan alles bedekt en achteraan alles bloot, schattig toch) Even een apart kamertje in waarna ze een naald in mijn poortkatheter prikten en een bloedstaal namen voor verdere bloedanalyse.

Even later mocht ik me naar de scanner begeven waar ik zijdelings moest gaan liggen en ze me anaal een buisje inbrachten. Dit buisje was op zijn beurt verbonden met een slang naar een rubberen doorzichtige zak met een inhoud van ettelijke liters vloeistof voor het lavement. Ik mocht op mijn rug gaan liggen waarna ze de vloeistof lieten vloeien in mijn gerenoveerd darmstelsel. Toen er tegendruk optrad kneep de verpleegster hard in de rubberen zak om onze Jos goed gevuld te krijgen – aangenaam is anders – toen ik krampen begon te krijgen zei één van de twee verpleegsters dat het wel genoeg is, de zak werd gedurende de scan tussen mijn benen geparkeerd.

Armen achteruit Mr. Jos want we gaan er aan beginnen. Adem in, adem uit, zo ging het verscheidene malen tot het scannen stopte en de twee verpleegsters binnenkwamen om mij de contrastvloeistof in te spuiten, wat een ongelofelijke hitte veroorzaakt op enkele seconden. Daarna verder scannen, alles bij elkaar namen de scans niet zo gek veel tijd in beslag. Na het scannen mocht ik in looppas met de billen stijf op elkaar naar het toilet om alles weer uit te proesten.

En vandaag mochten we op spreekuur bij Dr. S. oncologe waar we de uitslag vernamen,het goede nieuws is dat er geen sporen meer van kanker te vinden zijn, niets in mijn lymfeklieren, lever, longen en darmen. Wat een opluchting voor ons maar we beseffen wel dat het even snel weer de andere richting kan uitgaan. Dus zijn we beter niet te euforisch en blijven we beter met beide voeten op de grond.

Maar wat deden we wel met deze uitslag, ja juist, een vreugdedansje! We hebben in ieder geval opnieuw wat toekomstperspectief. Na vier maanden volgt er dan opnieuw een bloedonderzoek en nadien een consultatie bij de oncologe Dr. S.

Hou jullie goed en bedankt voor het volgen van mijn Opa wanneer ga je nu dood? blog. Marleen en John wens ik het allerbeste met hun therapie. Jos

Verder lezen: Overlevingsmodus