Nummer achtentwintig

Geplaatst door Jos do, november 12, 2015 23:41:32

Deel twee van mijn behandeling is een feit!

Ik ben vooral zeer moe, geen greintje energie meer. Slapen, eten en nog eens slapen waarbij het minste me vermoeid. Volgens Dr. Bral zal het nog op zijn minst veertien dagen tot weken duren om van mijn inwendige pijnen en vermoeidheid af te geraken, waarvan akte.

Maar hoera, we moeten al niet meer dagelijks naar Aalst, toch telkens twee uur. Ja, vandaag was mijn laatste bestraling. Ik wil niet meer achterom kijken of toch niet naar mijn ganse bestraling verhaal herbeleven, Ik heb de radiotherapie ervaring als het ware in mijn geschiedenisboek -lees blog- beschreven en hier zou ik het graag bij houden. Het is goed zo, ervaringsdeskundige ben ik ondertussen wel, zij het noodgedwongen!

Zeg echter nooit ‘nooit’, want voor men het beseft staat men terug voor een zelfde keuze wat in feite geen keuze is. Wat ik nu nog niet met zekerheid weet is of de voorbije achtentwintig bestralingen deel van mijn redding zijn of toch op zijn minst hebben bijgedragen aan mijn levensverlenging. Vind ik wel spijtig om het pas in een later stadium te ontdekken, soms zelfs als het reeds te laat is. Nu ze zullen me wel goed opvolgen. Nadat de chemotherapie is gestopt zijn mijn mondklachten zoals diaree, stomatitis, harige tong, gesprongen lippen, eczema en super droge handen van de baan.

Vierentwintig november heb ik een afspraak met Dr. S., mijn oncologe, dan zal bepaald worden wanneer mijn vier maanden durende chemotherapie van start gaat. Maar nu begint toch echt onze vakantie, of moet ik zeggen herstel. Maakt niet uit, we, Patricia en ik worden even ontzien.

Lees verder: Ode aan mijn mantelzorgster!

Blogindex: “Opa Wanneer Ga Je Nu Dood?