De Laatste Dans

Geplaatst door Jos op 28/04/2016

Met mijn blog ben ik wat later dan anders, ben al enkele dagen zo moe dat het me nog niet gelukt is, het is nu donderdag en probeer mijn blog bericht dat ik maandag grotendeels heb geschreven te posten maar zelfs nu is het geen makkie. Jullie weten dat ik om de veertien dagen de Folfox dans zoals ik mijn chemotherapie pleeg te noemen, maandag ging mijn laatste dansje dan in en geloof het of niet maar mijn droom daags voordien ging over deze laatste dans.

De danszaal is reeds goed gevuld met toeschouwers die van heinde en ver de danswedstrijd live willen meemaken, ook de televisie zender – TV Oost- is aanwezig met twee camera’s. De Folfox dans – niet te verwarren met de gekende Foxtrot – is een niet te onderschatten dans waar er niet op een infuus meer of minder gekeken wordt.

De dansende koppels maken zich ondertussen op voor de finale, vele vrouwen zitten zich nog wat bij te schminken. De anderen, mannen en vrouwen staan reeds in vol ornaat zenuwachtig te wezen, zo ook ik. Wij keuren de concurrentie en merken dat de meeste dansparen ouder zijn dan wij, en hopelijk zijn wij hier door lichtjes in het voordeel.

Patricia en ik zijn nu ongeveer acht maanden aan het trainen voor deze wedstrijd, gisteren was er de selectie waar we vrij makkelijk een finale plaats bemachtigden. We horen net fluisteren dat de vijfkoppige jury bestaande uit drie vrouwen en twee mannen is gearriveerd. Wij hebben alvast de nodige stress en ik vermoed dat de concurrerende koppels hier ook niet vrij van zijn.

Tijdens de voorselectie was de sfeer nog vrij gemoedelijk maar nu voelen we de spanning toch toenemen. Het is zoals in elke finale, ieder voor zich. Wij hebben het – voor ons toch wel symbolische – rugnummer acht geloot. In de grote kleedzaal hangt een grote flatscreen TV waar we het nu dansend koppel met rugnummer zestien kunnen volgen, ze voeren hun gracieuze dans met een veel flair uit. Er zijn nog twee dansparen voor ons, binnen een tiental minuten is het onze beurt – elke dans duurt ongeveer een drietal minuten waarna de jury de punten meedeelt via de gekende puntenbordjes.

De zenuwen gieren door mijn keel, ik heb al twee maal het toilet opgezocht vanwege de niet aflatende stress, Patricia blijft zoals steeds wonderbaarlijk kalm. Zit mijn pak nog goed, zijn mijn dansschoenen nog pico bello, zit mijn haar niet overhoop, Patricia’s zelfgemaakte outfit is onberispelijk, ze vraagt me om nog even de danspassen in te beelden maar die tijd is er niet meer want onze nummer verschijnt op de display.

We lopen de gang naar de danszaal door waar we het vorig dans duo kruisen, ze wensen ons toi toi. De deur gaat open en wij wandelen fier naar de dansvloer en groeten de jury en het publiek. De muziek word ingezet en wij dansen dat het een lieve lust is tot ik uit schuif en ik Patricia in mijn val meesleur waarna we beiden op de grond liggen, Oh, wat voel ik me belachelijk. De toeschouwers gieren het uit van het lachen waarbij ik wakker word en Patricia me met grote ogen aankijkt en vraagt of ik weer gedroomd heb.

Ik vertel haar mijn droom waarna ze moet lachen, ‘het is je laatste Folfoxje vandaag’ zei ze en hopelijk ook de allerlaatste keer chemo. ‘Sta je op, want we moeten ons haasten’

Conclusie: gedurende acht maanden ben ik, of beter wij, nu in de weer, van operatie tot chemo en radiotherapie. Al bij al vind ik dat het nog redelijk is meegevallen, zonder de steun van Patricia zou ik het me dat ganse process niet kunnen inbeelden, zij was en is de perfecte mantelzorgster! Dank je wel Patricia!

Op 17 mei moet ik de – door mij gevreesde – CT-Abdomen scan ondergaan waarbij we hopen dat er geen uitzaaiingen te zien zijn en op 19 mei, twee dagen later dus, bij de oncologe voor het resultaat van de CT-Abdomen scan

Vanaf nu moet ik alle 8 weken mijn poortkatheter laten spoelen en tevens op visite bij de oncologe en ergens in december nog een coloscopie onderzoek.

Verder lezen: Vreugdedansje