3 jaar later, geen champagne maar toch al cava!

Geplaatst door Jos op 06/08/2018

Drie jaar laterVandaag, drie jaar geleden op zes augustus 2015 om haf acht werd ik naar een operatiezaal gereden door een vriendelijke verpleegster. Eenmaal aangekomen in wachtruimte was ik quasi zen, er lag als het ware een deken van rust over mij waarbij ik uiteraard hoopte op een geslaagde ingreep waarbij mijn darmtumor compleet zou kunnen worden verwijderd. Maar in het geval de operatie verkeerd zou uitdraaien had ik er ook vrede mee, althans, zo dacht ik daar liggend in mijn ziekenhuisbed. Ik had echter ook niet veel keuze! Het was dat of de prognose van de oncoloog, namelijk nog zes tot negen maanden te leven hebben. Voor mij is het vandaag zes augustus een dag die in mijn geheugen gegrift is. De dag dat mijn leven als het ware aan een nieuwe episode begon – lijkt wel een soap maar ik zou het graag bij twee afleveringen houden, weliswaar na nog een lange lijdensweg van allerlei niet te onderschatten scans, radiotherapie en chemotherapie en een niet begrijpen abnormale vermoeidheid. Mijn laatste chemo infuus thuis afgekoppeld op mijn verjaardag – was wel een mooi cadeau was – op 27 april 2016, onze dochter Christel was hierbij aanwezig.

De restanten van mijn chemotherapie kuur zullen wel mijn ganse leven aanwezig zijn, zoals abnormale opkomende vermoeidheid, van beide voeten zijn de zenuwen aangetast door de chemotherapie waardoor er verkeerde informatie naar mijn hersenen wordt gestuurd tijdens het stappen wat me zodoende veel energie kost, tel daarbij ook nog een defect evenwichtsorgaan! Indien ik bijv. twee tenen over elkaar beweeg voelt het aan of er zand tussen zit. Ook mijn geheugen is fel verslechterd. Oké, men kan zeggen dat zijn slechts ongemakken vermits ik toch nog ben, maar het leven op zich is er zeker niet makkelijker op geworden.

Lees verder, nieuw onderzoek, UZ Antwerpen is gestart met een grootschalig onderzoek van: aspirine tegen darmkanker