Wat een Ongelofelijk Verschil

Geplaatst door Jos op 29/03/2016

jongen met overgewaaide paraplu

Terwijl er een zeer venijnige en koude wind over onze net aangeplante haagbeuk scheert blijft onze tuinaannemer gestaag verder werken aan een nieuw klinkerpad welk hij aanlegt naast ons huis. Ik vind het zeer koud voor de tijd van het jaar of althans het voelt me zeer koud en kil aan door de felle niet aflatende wind.
Wat een ongelofelijk verschil met een paar weken geleden.

Ook het land waarin we wonen, België,  heeft betere tijden gekend, namelijk die van vrede en verdraagzaamheid. De sfeer van teneur geeft me net als de venijnige koude wind vandaag een kil gevoel. Het gevoel van aangevallen te worden door extremisten die van nietsnutten, gangsters en drugdealers op een paar maanden uitgroeien tot zelfverklaarde Islam theologen! Ik zelf ben atheïst, maar voor zij die geloven en denken dat God hen heeft uitverkoren om in zijn naam gruweldaden te moeten verrichten hebben het wel niet hoog op met – hun – God, was deze niet almachtig? Zou God zich laten bedienen door uitschot allerhande? Ik dacht het niet.


Wat een ongelofelijk verschil met hoe het vroeger was, helaas zal de situatie zoals ze nu is nog niet snel een positieve wending krijgen. Ik hou mijn hart vast als ik aan onze opgroeiende jeugd denk, zij moeten hun leven opbouwen in een minder fraaie maatschappij dan ik en mijn leeftijdgenoten destijds.

Mijn medeleven gaat dan ook uit naar alle slachtoffers van terroristische aanslagen in België en elders in de wereld Aanslag Molenbeek België

 

Wat een ongelofelijk verschil is hoe ik me voel tegenover mijn vorige kuur, ik voelde me gisteren schitterend, sinds mijn chemotherapie was het sowieso gisteren de beste dag. Ik had gewoon zin om iets nuttigs te doen en besloot klusjes te doen, geen grote dingen maar ben toch wel een namiddag bezig geweest. Plezierig was het, ik had het gevoel terug te leven maar helaas, mooie liedjes duren niet lang en donderdag moet ik weer aan de infusen voor mijn voorlaatste veertiendaagse kuur, ik troost me met de gedachte dat ik er – wanneer alles naar wens verloopt – binnen dertig dagen vanaf ben.

 

Verder lezen: nummer zeven of toch niet ...

Blogindex

Opa wanneer ga je nu dood? | De dag van mijn echografie onderzoek | Operatie | Na ingreep, al windjes gelaten Mr. ...? | Week 1 bijna een feit | Vierenveertig procent | De erupterende vulkaan | Thanks en toilet bezoek | 64 procent bestraald | Wachtzaal 7 | Nabestraling | Chemo infuser loopt niet | Drie dagen extra bestraling | Lachende koffiekoeken | Kakafonie | Nummer achtentwintig | Ode aan mijn mantelzorgster | Vechten tegen kanker | De dood, mijn visie | Inschattingsfoutje medici | Voel me onheus behandeld | Kankerpatienten leven dubbel zo lang dankzij aspirines | Aspirine tegen borstkanker | Cafe De Spanjaard | Interview | Bedankt | Weinig goesting |Kind samen met het badwater weggegooid | Havermoutpap en twee euro extra | Routineus | Let's dance the Folfox | NR 178 | Alpaca's | Chemo - junk | Slaapmarathon met Parisiennes | De witten delven het onderspit | J. en de zaak van de Hamse seriemoordenaar | Tegenzin | Ziek, Extreem moe, Sperwer en Folfox dans | Insomnia | Silver lining | Wat een ongeloofelijk verschil | Nummer zeven of toch niet ... | Zappen, rochelen en schorre stem | De laatste dans | Vreugdedansje | Overlevingsmodus | Het is maar een prikje mijnheer | Darminspectie | 3 jaar later, geen champagne maar toch al cava! | Asperine tegen darmkanker |