Kakafonie

Geplaatst door Jos do, november 05, 2015 19:55:28

Ja, schat! Ik ben bijna klaar’, nog even mijn handen wassen en ik kom naar de auto. Tot er zich opnieuw aandrang aandient, broek af en opnieuw op de pot, alles netjes afvegen met de voorgeschreven amandelolie, dan de Cicalfate zalf -royaal tussen de bilspleet smeren- zoals een verpleegster het me de eerste dag onomwonden zei, en broek weer op. Is me dat stressen, zal me moeten haasten om het uur van afspraak te halen. By the way, ik lijk wel een liefde-haat verhouding te hebben met die witte ovalen kunststofring. 'Ben je bijna klaar?' roept Patricia, ‘ja, ja! bijna klaar’ roep ik, ik zie je wel buiten'. Buiten, niets buiten want een derde maal dient zich aan en dit terwijl de klok de minuten weg tikt!

olifant op toilet

Patricia, terug binnen gekomen vraagt me ietwat ongerust 'en, zal ik naar de radiotherapie afdeling bellen en je afspraak laten annuleren?' Ik antwoord haar dat ik ondertussen een vierde maal hetzelfde scenario doormaak, en nog één poging tot vertrek wil wagen. Zittende op mijn liefde-haat verhouding, bedenk ik dat dure tubes zalf, toiletpapier met dierenfiguren, een massa water en zeep niet goedkoop zijn.

Kanker is me een dure aangelegenheid! Wat ik me nog niet realiseerde en maar goed ook, is dat ik die dag nog zeven maal de ovalen bril zou opzoeken. Uiteindelijk geraken we met enige vertraging op pad, ik ben gestresseerd en bestuur zo ook onze wagen, als een gek, ongeduldig en voorbijstekend. Zo rij ik normaal niet, maar als ik het niet op deze manier doe vergaat België, zo lijkt het me wel. Afijn, we waren op tijd. Eenmaal in de parkeergarage stapte ik alvast uit en begaf me naar wachtzaal zeven waar ik twee bekertjes water consumeerde.

Patricia parkeerde ondertussen onze wagen op P2. Ik begon aan mijn derde bekertje toen Patricia de wachtzaal binnenwandelde. 'Mr. V...' werd er geroepen en ik naar binnen voor de vierentwintigste maal. Ik lag van de eerste maal juist op de straaltafel en na een vijftal minuutjes radioactief bekogelen mocht ik huiswaarts zonder stress waarna de koffiekoeken lachten.

Lees verder nr. achtentwintig

Blogindex

Opa wanneer ga je nu dood? | De dag van mijn echografie onderzoek | Operatie | Na ingreep, al windjes gelaten Mr. ...? | Week 1 bijna een feit | Vierenveertig procent | De erupterende vulkaan | Thanks en toilet bezoek | 64 procent bestraald | Wachtzaal 7 | Nabestraling | Chemo infuser loopt niet | Drie dagen extra bestraling | Lachende koffiekoeken | Kakafonie | Nummer achtentwintig | Ode aan mijn mantelzorgster | Vechten tegen kanker | De dood, mijn visie | Inschattingsfoutje medici | Voel me onheus behandeld | Kankerpatienten leven dubbel zo lang dankzij aspirines | Aspirine tegen borstkanker | Cafe De Spanjaard | Interview | Bedankt | Weinig goesting |Kind samen met het badwater weggegooid | Havermoutpap en twee euro extra | Routineus | Let's dance the Folfox | NR 178 | Alpaca's | Chemo - junk | Slaapmarathon met Parisiennes | De witten delven het onderspit | J. en de zaak van de Hamse seriemoordenaar | Tegenzin | Ziek, Extreem moe, Sperwer en Folfox dans | Insomnia | Silver lining | Wat een ongeloofelijk verschil | Nummer zeven of toch niet ... | Zappen, rochelen en schorre stem | De laatste dans | Vreugdedansje | Overlevingsmodus | Het is maar een prikje mijnheer | Darminspectie | 3 jaar later, geen champagne maar toch al cava! | Asperine tegen darmkanker |